CORONA, DAGBESTEDING EN LOGEREN

Hoog tijd voor een berichtje vanuit Huize Welp. We zitten alweer in oktober en de afgelopen tijd is roerig geweest. Voor iedereen denk ik. Ook hier hebben we weer wat hobbels moeten doorstaan. Gelukkig hebben we het virus buiten de deur kunnen houden, we hebben zo min mogelijk bezoekjes gepland en het bezoek dat er kwam hebben we buiten onder de veranda gedaan. Het was een lastige en saaie tijd maar dat hoef ik niemand uit te leggen. In dit blog een korte terugblik en doorkijkje naar de toekomst. 

Jesse mistte zijn uitstapjes naar het voetbalveld, het fietsen en het chillen met vrienden en was grotendeels op ons aangewezen. Dit maakte zijn wereldje helaas nog kleiner. Maar daar ga ik niet te lang bij stil staan want we kunnen gelukkig nu weer meer en we zijn zelfs alweer naar het voetbalveld geweest!

De vaccinaties zitten er in, dat geeft weer meer ruimte en een fijner gevoel. Jesse is tijdens de corona  wel gewoon doorgegaan met 2 keer per week trainen bij de fysiotherapeut en 2 keer per week met Personal Trainer Rik. Ook de logopediste kwam nog 2 keer per week aan huis. Om de week rijden we naar Breukelen om te lopen met de Lokomat. De uitdrukking “Use it or Loose it” klopt echt, dus we proberen alles zo veel mogelijk door te laten gaan!

VERANDERINGEN EN DAGOPVANG

Omgaan met veranderingen blijft voor Jesse lastig. De beschadiging aan de kleine hersenen zorgt ervoor dat Jesse zijn sociaal emotionele filter stuk is en waardoor de emoties ineens van 0 naar 10 kunnen schieten. Daar waar wij dingen goed kunnen relativeren, lukt dit bij Jesse niet en slaat hij op een soort van tilt. Het is voor hem dan heel lastig om zichzelf onder controle te krijgen en voor ons de uitdaging om hier zo goed mogelijk mee om te gaan, wat helaas niet altijd lukt. Met name veranderingen en nieuwe dingen zorgen voor veel onrust. Zo is Jesse eind februari begonnen met dagbesteding bij Odion in Krommenie. We zouden dit langzaam opbouwen naar 1 hele dag, te beginnen met een paar uur van 10-13 uur. In goed overleg is Jesse gestart in de keuken, waarbij je de gerechten die je maakt ook samen met je groepje als lunch nuttigt. Vooral dat laatste sprak Jesse erg aan!! Ons leek de keuken een goeie activiteit waarbij hij leert om zich in een keuken te verplaatsen, spullen te pakken en dingen klaar te maken. Dit leek ons een mooie aanvulling op zijn zelfredzaamheid. Maar helaas….zo pakte het niet uit. Jesse werd aan een tafel gezet met snijplank en mocht anderhalf uur zijn snijtechnieken oefenen, wat voor hem heel lastig is gezien zijn motoriek in zijn rechterarm en hand. De coronamaatregelen hadden ervoor gezorgd dat iedereen een vaste plek had in de keuken en er niet doorheen gerold/gelopen werd. Hierdoor werd het een redelijke statische bedoening. Ook zat hij aan tafel met een andere cliënt die lastig of geen contact maakte. Dit alles zorgde ervoor dat het humeur van Jesse behoorlijk daalde naar het nul-punt. In de week die hierop volgde was Jes redelijk gefrustreerd en gaf aan niet meer naar de dagbesteding te willen.

CREATIEF AAN DE SLAG

In overleg met de begeleiding hebben we toen een soort inwerktraject afgesproken wat inhield dat Jesse op diverse afdelingen zou gaan meedraaien om zo tot een keuze te kunnen komen wat hij leuk vond. Na de keukengroep kwam de praat/muziekgroep. Klinkt leuk, mits het niet een groep van 60-plussers was waar Jes de aansluiting mistte. Toen volgde de creatieve groep. Hier wordt gekleid of geschilderd en kan je met houtbewerking aan de slag. Daarna de computer groep maar daar zijn geen aangepaste computers en zit iedereen op een eigen eiland. En als laatste de sportgroep. En de uitslag luidt….. de creatieve groep en ‘s middags dan maar de sportgroep waar ieder apart en voor zichzelf met een apparaat bezig is. Na dit enkele weken geprobeerd te hebben, hadden zowel de leiding als ik door dat Jes het nog steeds niet naar zijn zin had en de aansluiting mist op de groepen. Hij vond het vreselijk en stuurt mij na een uur al een appje dat hij het f…., stom en vervelend vond. Als ik hem kwam halen had ik een paar uur lang een schreeuwend en tierend kind naast me wat niet te hanteren was. Jammer, de tijd van knutselen is dus voorbij en is trouwens ook nooit echt favoriet van Jes geweest!

We hebben geprobeerd door te zetten maar in overleg met de begeleiding is Jesse dus nu helaas gestopt. Zij zien ook dat Jes niet op zijn plek is en tussen de wal en het schip valt. Hij is net te goed voor de groepen waardoor hij zich niet op zijn gemak voelt. Hij mist ook de gezelligheid met de andere cliënten. Hij heeft het trouwens wel heel gezellig met de begeleiding, wat hoofdzakelijk vrouwen zijn :). Sinds juli gaat Jesse dus niet meer naar dagbesteding. In augustus hebben we een MDO overleg gehad met de begeleiding en vanuit daar kijken we weer verder kijken naar mogelijkheden. In de tussentijd heb ik aangevraagd of Jesse een keertje kan meedraaien op een donderdag. Misschien is dan de groepsdynamiek anders en vindt hij het daar wel leuk. Ik zou het anders ook niet meer weten. Ik ben op meerdere dagbestedingslocaties geweest en werd er allemaal niet vrolijk van. Bij de locatie in Krommenie had ik een heel goed gevoel. Veel groepen, lieve en betrokken begeleiders en goed op de hoogte van alle cliënten. Alleen tja…. nu alleen nog de juiste groepen en activiteit vinden waar Jes daadwerkelijk iets leert maar het vooral ook naar zijn zin heeft! De zoektocht wordt dus vervolgd.

LOGEERLOCATIE

Bij dezelfde organisatie als de dagbesteding hebben we een intake gesprek gehad voor logeermogelijkheden. We zijn van mening dat het goed voor Jesse is als hij ook eens in een andere omgeving verblijft en de zorg aan andere mensen toevertrouwt. En om eerlijk te zijn, wij zijn hier ook wel aan toe. Het lijkt ons fijn als Jesse af en toe op vrijdag of zaterdag ergens kan logeren zodat wij ons even op iets anders kunnen richten. Dit is helaas ook geen traject dat volgende week kan  starten. Na ons gesprek  is Jesse op de wachtlijst gezet voor een woon/logeerlocatie in Wijk aan Zee. Ik had het idee dat het redelijk snel in gang gezet kon worden, maar na een telefoontje kreeg ik te horen dat het nog wel enkele maanden kon duren. Grrrrrr… waarom duurt alles toch zo vreselijk lang en zijn we straks weer een half jaar verder! Het wenproces zal ook even tijd kosten want eerst zal Jesse een paar keer overdag gaan om zo de begeleiders en medebewoners te leren kennen.

CONTROLE EMOTIES

Verder probeer ik een traject in gang te zetten wat ertoe kan bijdragen dat Jesse zijn emoties beter onder controle kan houden. Wij zijn er echt van overtuigd dat dit te trainen valt en dat Jesse nog wel leerbaar is. Maar daar denkt helaas niet iedere instantie zo over. Bij Heliomare vangen we bot en willen/kunnen ze ons niet verder helpen. Via de huisarts zijn we nu terecht gekomen bij de GGZ in Velsen. Inmiddels zijn we meerdere keren naar een psychiater geweest die medicatie heeft gegeven voor rustiger slapen en om de onrust bij nieuwe situaties beter te kunnen te handelen.

BOKSEN

We blijven op zoek naar nieuwe uitdagingen en zijn in contact gekomen met een boksschool in de buurt die ook mensen met een beperking lesgeeft. Met als motto: “Vooral plezier hebben en als je nog iets van progressie maakt, is dat mooi meegenomen”. Goeie instelling! Jes heeft een leuk gesprek gehad met de bokstrainer, een chille vent zoals hij aangaf, en is inmiddels aan de training begonnen. Ik hoop dat hij het leuk vindt en tevens zijn frustratie van zich af kan meppen. En als er ook nog wat meer beweging in zijn rechterarm en hand komt is dat mooi meegenomen. We gaan het zien!

TOEKOMST

We zijn op een punt gekomen dat we ook wat verder naar de toekomst moeten gaan kijken. Ik blijf dat een moeilijk en pijnlijk proces vinden, maar we kunnen het niet uit de weg gaan. Voor zoiets rond is zijn we waarschijnlijk 5 jaar verder. Het komende halfjaar gaan we samen met de Stichting in kaart proberen te brengen wat de mogelijkheden zijn voor Jesse om buitenshuis te gaan wonen. Is hier een bestaande locatie voor te vinden met gelijkgestemden? Of gaan we het traject zelf opstarten en een woonvorm oprichten voor jong volwassenen met NAH? In de komende nieuwsbrieven zullen jullie hier meer over lezen.

Voor nu wens ik iedereen een mooie en virusvrije herfst en hopelijk kunnen we het met elkaar het gewone leven weer een beetje verder gaan oppakken.

Zonnige groet van Karin en de andere Welpjes

2021-10-16T18:33:11+00:00